17 juli 2014 - 17 juli 2019

17 juli 2019

Vandaag vijf jaar geleden werd ons land opgeschrikt door de vreselijke ramp met vliegtuig MH17 met daarin veel Nederlandse slachtoffers. Drie leerlingen van onze school zaten in dat vliegtuig.  De veelbelovende levens van Robin Hemelrijk, Robert-Jan van Zijtveld en Frederique van Zijtveld werden in de knop gebroken. Bomen

Bijschrift foto: Bloemen bij de amberbomen die werden geplant ter herinnering aan de drie leerlingen die omkwamen bij de MH17-ramp 

Destijds plantten hun ouders en leerlingen van het Minkema College op het schoolplein drie amberbomen vanuit de gedachte dat die, te midden van de gemeenschap van onze school, de herinnering aan Robin, Robert-Jan en Frederique levend houden. Door de tijd heen zullen de kruinen van de amberbomen in elkaar grijpen en met elkaar vergroeien en zo de lotsverbondenheid van de drie leerlingen verbeelden. Vandaag staan we in het bijzonder stil bij Robin, Robert-Jan en Frederique.

Het nationaal herinneringsmonument MH17 is een landschapsobject dat ook bestaat uit bomen. Voor elk van de 298 slachtoffers is er een boom. De Rotterdamse dichter Ester Naomi Perquin droeg bij de opening van het monument onderstaand gedicht voor.

Een bos

Wat je kunt: een boom planten in omgewoelde aarde, zien hoe de takken

naar de hemel reiken. Zon. Maan. De hemel die je zelf ooit hebt

vervloekt. Een zomerdag begraven. Door de tijd heen kijken.

 

Onder de boom staan als het waait, weten waarvoor te weinig woorden zijn.

Te weinig handen. Denken. Water geven. Zien hoe de stammen

langzaam dikker worden, het leven zich een uitweg bloeit.

 

Hoe ieder voorjaar weer het blad, ieder najaar weer het vallen. Hoe weinig

blijft staan. Hoeveel. Onder die bast de cirkeling van zonderjaren,

ring na ring woedend opgeruimde of intact gelaten kamers,

onthouden gedachten, de lach, de verhalen.

 

Wat je weet: onder de grond groeit een wirwar van lopers en draden,

vormen een netwerk van minieme signalen, tasten over en weer –

men hecht onzichtbaar aan elkaar, vloeit samen.

 

Er is niets meer. Er is alles. In de takken hangt de zon, de maan.

Alle bomen dragen namen. En ze groeien. Ze groeien.

Van kruin tot wortels trillend van bestaan.

 

Ester Naomi Perquin